Religijność po japońsku

Japonia jest bardzo egzotycznym krajem również ze względu na samą mentalność Japończyków, która w zasadniczy sposób różni się o tej, która charakteryzuje cywilizacje zachodnie. Te różnice, typowe dla kultury japońskiej, wynikają przede wszystkim ze specyficznej mieszanki różnego rodzaju religii, które miały wpływ na rozwój tamtejszej kultury holistycznej.
Przez wieki dominujące na terenie wysp japońskich religie zmieniały się dość płynnie. Pierwotną religią charakterystyczną dla Japonii jest szintoizm, który powstał na tym terenie w odosobnieniu, głównie przez izolacyjną politykę Japonii. Do zmian zaczęło odchodzić wraz z otwarciem się Japończyków na handel z sąsiadami. Na początku było to raczej związane z fascynacją Japończyków kulturą chińską, szczególnie widocznej na dworze cesarskim. Stukiem tego było przejmowanie również wierzeń typowych dla Chin. Około piątego wieku rdzenny dla Japonii szintoizm był wypierany przez konfucjanizm oraz buddyzm. Od tych ruchów Japończycy przejęli rytuały czczenia zmarłych przodków. Z buddyzmu zaczerpnięto ponadto podstawy filozofii i niektóre z obrzędów religijnych. Te dwa dominujące nurty jednak nie wyparły całkowicie szintoizmu, który jako religia panteistyczna, utożsamiała boga z przyrodą. Na ponad tysiąc lat buddyzm stał się dominującą religią w społeczeństwie japońskim, poniekąd wypierając pierwotny szintoizm. Jednak charakterystyczne dla Japończyków i ich mentalności było to, że z czasem te trzy silne nurty w społeczeństwie japońskim zaczęły łączyć się w jeden, dość spójny system filozoficzno-religijny.
Istotne zmiany społeczne nastąpiły na terenie Japonii wraz z okresem restoracji Meji, kiedy to podejmowano bardzo radykalne kroki, by zjednoczyć Japonię i wykształcić w społeczeństwie Japońskim poczucie spójności i jedności. W tym celu odwoływano się do szintoizmu, który jako pierwotna religia Japonii, miał być jednym z elementów jednoczących społeczeństwo. Szinto zostało przekształcone w religię państwową i tak rozwijało się pod patronatem rządu do 1945 roku. Najbardziej charakterystycznym elementem do 1945 roku było to, że japońskiego cesarza postrzegano jako potomka bogów, który czuwał nad całym społeczeństwem, pod którego opieką Japończycy pracowali wspólnie dla dobra narodu.

Comments are closed.